Gwiazdy fizycznie podwójne to takie, które w rzeczywiście położone są blisko siebie i oddziałują na siebie grawitacyjnie (krążą wokół wspólnego środka masy). Przykładem takiego układu jest Alfa Centauri czy też Syriusz i towarzyszący mu biały karzeł. Szczególnym typem gwiazd fizycznie podwójnych są gwiazdy zaćmieniowe. Patrząc z Ziemi na taki układ możemy zaobserwować jak jeden ze składników przemieszczając się po swojej orbicie okresowo przysłania swojego towarzysza. Takie zdarzenie powoduje zmianę jasności układu. Algol w Perseuszu jest właśnie taką gwiazdą. Co 2,5 dnia jasność waha się w zakresie od 2 do 3 mag.
Gwiazdą potrójną nazywamy obiekt, w skład którego wchodzą trzy gwiazdy związane ze sobą grawitacyjnie. W zależności od tego, jak daleko od siebie znajdują się poszczególne składniki, mogą one oddziaływać na siebie w sposób nieraz dramatyczny - siły pływowe zdolne są "wysysać" materię gwiazdy o mniejszej masie w kierunku gwiazdy o większej masie. Orbity takich układów są często bardzo skomplikowane.
Gwiazda wielokrotna
Tym terminem określa się układ gwiazd, które znajduj si w niedalekiej odległości w przestrzeni (układy fizycznie wielokrotne) lub na nieboskłonie (układy optycznie wielokrotne). Większość gwiazd na niebie należy do grupy gwiazd wielokrotnych (ponad 50%). - Najczęściej w układzie znajdują się dwie gwiazdy (3/5 gwiazd z powyższej grupy) - Układy trzech gwiazd to około 3/10, a - pozostałe układy czterech lub więcej gwiazd to 1/10 tej grupy.
Układy optycznie wielokrotne
To grupa gwiazd, które, gdy oglądamy je na niebie, wydaj si znajdować tu obok siebie. Przykładem takich gwiazd s Alkor i Mizar w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy.
Układy fizycznie wielokrotne
W tej grupie znajduj się: Układy zaćmieniowe Schemat układu podwójnego zaćmieniowego Powiększ Schemat układu podwójnego zaćmieniowego Gwiazda okresowo zmienia blask, w trakcie gdy jeden ze składnik w przechodzi przed innym (względem Ziemi) i zasłania go. Przykładem jest Algol w Perseuszu.
Układy astronometrycznie podwójne
To układy, które można wykryć tylko przez dokładny pomiar ruchu. Trasa ruchu gwiazdy określanej przez niewidzialnego towarzysza przypomina wykres sinusoidalny. Taką gwiazdą jest na przykład Syriusz* w Wielkim Psie.
Układy spektroskopowo wielokrotne
W tych układach gwiazdy krążą tak blisko siebie i są tak odległe, że trudno wykryć poszczególne składniki, nawet przez potężne teleskopy. Jedynym sposobem, aby ocenić, czy gwiazda może być wielokrotna, jest analiza spektroskopowa. Obecność towarzysza (-y) objawia się regularną zmianą prążków w widmie gwiazdy. Przykładem takiej gwiazdy jest Capella w Woźnicy.
