Wzajemne położenie składników wyznacza się w układzie biegunowym. Za początek układu przyjmuje się z reguły składnik jaśniejszy i w stosunku do niego określa się położenie składnika słabszego mierząc jego odległość w " (sekundach) łuku oraz kąt pozycyjny P (P.A. - position angle). P liczy się od kierunku ku biegunowi północnemu przez wschód, południe i zachód, jak to ilustruje poniższy obrazek:
Przy obserwacjach wzajemnych położeń gwiazd mierzymy zazwyczaj ich względne położenia w układzie biegunowym. Pocztąek tego układu stanowi jaśniejsza gwiazda (rys. Primary star) i w stosunku do tego składnika mierzymy położenie składnika drugiego (rys. Secondary star). Separacja (r" ), to odległość między składnikami wyrażona w sekundach kątowych, a Kąt pozycyjny (Q )(rys. Position angle), to kąt jaki tworzy linia przechodząca przez obydwa składniki z kołem godzinnym składnika jaśniejszego (kierunkiem ku biegunowi północnemu). Kąt ten liczymy od kierunku północnego, przez wschód, południe i zachód od 0 do 360 °.
Źródła:
- Astronomia ogólna E. Rybka, Wawa 1983, PWN
- Z astronomią za pan brat, Zbigniew Dworak, Iskry 1989
- Rysunek na podstawie Sky&Telescope
